Gewoon bijzonder: het werk van Alida van Meerveld
In de rubriek ‘Gewoon bijzonder’ zetten we collega’s in het zonnetje. Zij doen ‘gewoon’ hun werk en leveren daarmee een bijzondere bijdrage aan veilige en bereikbare wegen en wateren. Vaak horen we het verhaal van projectmanagers, omgevingsmanagers en specialisten, terwijl de projectondersteuner als onmisbare schakel in de keten onderbelicht blijft. Daarom vertellen we het verhaal van Alida van Meerveld, projectondersteuner bij het Projectbureau Infra van Provincie Flevoland.
Ondersteunen bij infra projecten
Wie kan tegenwoordig nog zeggen dat hij of zij bijna veertig jaar bij dezelfde werkgever werkt? Voor Alida onderstreept deze mijlpaal exact haar blijvende enthousiasme, positiviteit en gedrevenheid. In dit interview vertelt zij over de waarde van projectondersteuning, haar rol binnen het omgevingsmanagement en haar loopbaan bij de provincie.
Alida: “Ik vind het best spannend om over mijn werk te vertellen, maar het is ook een mooie kans om de functie van projectondersteuner voor het voetlicht te brengen. Op dit moment ondersteun ik het IPM-team (Integraal Projectmanagement) dat werkt aan de aanleg van een nieuwe ontsluitingsweg bij Urk. Mijn kracht ligt in het ontzorgen van het team op administratief en organisatorisch vlak.
Het project bevindt zich nog in de voorbereidingsfase, met momenteel de focus op het doorlopen van de MER-procedure (Milieueffectrapportage). We werken daarom nauw samen met een ingenieursbureau dat deze expertise in huis heeft.
Het traject loopt al sinds 2022: van schetsontwerpen en het trechteren naar drie varianten tot het bepalen van een voorkeursvariant. Juist dat langdurige proces, de discussies, afwegingen en de betrokkenheid die daarbij komt kijken, maken dit soort projecten voor mij zo leuk om aan te werken.”
Samenwerken over organisatiegrenzen heen
Het IPM-team van de provincie werkt samen met de gemeenten Urk en Noordoostpolder aan de aanleg van de rondweg. Samenwerken met andere overheidspartners is voor Alida vertrouwd terrein. “Ik ben bij overleggen met de gemeenten betrokken en zorg er vaak ook voor dat ze überhaupt plaatsvinden: van het plannen van een moment en het regelen van een ruimte tot de verslaglegging.” Daardoor heeft ze veel contact met ondersteunende medewerkers bij de gemeenten. “Die lijntjes zijn ontzettend belangrijk. Mijn werk gebeurt vaak achter de schermen, maar als iets niet lekker loopt, probeer ik de smeerolie te zijn. Vaak merkt het team daar niets van, omdat het al is opgelost.”
Die samenwerking levert bovendien waardevolle inzichten op. “Je krijgt echt een kijkje in elkaars keuken. We zijn allebei overheid, maar processen werken soms net anders. Ik vind het interessant om te zien hoe je goed met elkaar in verbinding kunt blijven, ook als je belangen verschillend zijn.”
Contact met de omgeving
Een nieuwe weg aanleggen heeft ook voor de omgeving veel gevolgen. Daarom organiseert het projectteam met regelmaat inloopavonden. Alida: “Bij projecten als het aanleggen van een nieuwe weg draait het niet alleen om tekeningen en planning, maar vooral om de mensen die er wonen. Ik vind het mooi om bij inloopavonden als eerste dat vaste, vertrouwde gezicht te zijn: een hand geven, een kopje koffie aanbieden, even uitleggen aan wie ze al hun vragen en zorgen kunnen voorleggen. Dat lijkt klein, maar het maakt voor bewoners een wereld van verschil. Participatie is heel belangrijk. Zij willen weten wat er met hun omgeving gebeurt, zeker als een weg dichter bij hun huis komt te liggen of andere zaken die hun woonomgeving verandert. Door dat eerste contact te verzorgen en mee te denken in de communicatie, zie ik voor wie we het doen. Dat menselijke stuk van omgevingsmanagement past bij mij, en daar voel ik me echt bij betrokken.”
Voor mij zijn de inloopavonden de krenten uit de pap. Ik haal veel voldoening uit het voorbereiden en hosten van deze avonden.
Hoe de wereld op kantoor in veertig jaar tijd veranderde
Waarom Alida al bijna veertig jaar bij dezelfde werkgever werkt? “De wereld om mij heen veranderde al genoeg,” zegt ze. “Binnen de provincie kwam er altijd wel een nieuwe kans voorbij om me verder te ontwikkelen. Bovendien was de balans tussen werk en privé altijd goed.” In 2009 maakte ze de overstap naar de afdeling Infra, opnieuw een moment waarop ze werd uitgedaagd in haar werk.
In al die jaren zag Alida de manier van werken ingrijpend veranderen. “Kijk alleen al naar hoe we nu via Teams met elkaar communiceren. In 1986 werd de provincie Flevoland opgericht, we vieren dit jaar ons 40-jarig bestaan. Ik was er vanaf het begin bij. Alles moest nog worden opgestart: van een provinciehuis tot en met de kantoorartikelen aan toe. Ik had een bureau, een stoel, een telefoon en een typmachine. Inmiddels zijn fysieke hulpmiddelen bijna verdwenen. Een nietmachine of een schaar vinden op kantoor? Dat is tegenwoordig al een uitdaging.”
Ook inhoudelijk is het werk sterk veranderd. “Als secretaresse maakte ik vroeger de verslagen van commissievergaderingen. Dat is nu bijna ondenkbaar. Tegenwoordig hebben we een griffie, worden vergaderingen opgenomen en worden er vaak geen uitgebreide verslagen meer gemaakt.” Volgens Alida is de organisatie bovendien flink gegroeid. “Toen we begonnen, was het het uitgangspunt dat we de werkzaamheden met zo’n 200 mensen moesten klaren. Nu zijn dat er meer dan 600. We maken ook veel meer beleid dan veertig jaar geleden. Taken zijn verschoven tussen gemeenten en provincie. Dat laat wel zien hoezeer het werk en de organisatie zijn meegegroeid met de tijd.”
Ik breng mensen bij elkaar, zowel binnen de provincie als daarbuiten. Soms werk ik aan een project op een net wat hoger niveau, waarbij ik makkelijker schakels kan leggen tussen mensen. Die afwisseling spreekt mij aan.
Van weerstand naar vertrouwen
Een project dat Alida altijd is bijgebleven, zijn de werkzaamheden aan de Ganzeweg-Knardijk. In de verkenningsfase kwam een oplossing naar voren die veel weerstand opriep bij omwonenden. Zij maakten zich zorgen over hun veiligheid en hadden het gevoel dan hun belangen onvoldoende werden meegenomen. De emoties liepen hoog op en het project kwam zelfs tijdelijk stil te liggen, terwijl er alternatieve opties werden verkend.
In de oplossingen kwam een beter alternatief naar voren maar dat betekende dat er in de dijk moest worden gewerkt. Na hele intensieve overleggen met het Waterschap is deze oplossing toch gerealiseerd. “Het kostte tijd en moeite om het vertrouwen van de bewoners te herstellen,” vertelt Alida. “Zeker omdat dit project tijdens de coronaperiode werd gerealiseerd en de bewonersavonden via een scherm plaatsvonden.” Toch leidde het intensieve overleg uiteindelijk tot een oplossing waar draagvlak voor was. De ongelijkvloerse kruising werd gerealiseerd, waarbij bewoners nauw betrokken bleven bij de uitvoering.
Voor Alida laat dit project zien hoe belangrijk luisteren en persoonlijk contact zijn. “Vroeger werd er vaker vóór mensen besloten, nu doen we het samen mét mensen. Dat kost tijd, maar het levert ook veel op.” Aan het einde van het project ging ze samen met de omgevingsmanager langs bij bewoners met bloemen, als dank voor hun geduld en betrokkenheid. “Niemand kwam meer terug op de periode waarin we het oneens waren. Integendeel, ze waren blij met de nieuwe situatie én met de manier waarop we hen hebben meegenomen. Dat je ziet hoe weerstand kan omslaan in vertrouwen door oprechte aandacht, dat vind ik heel mooi om te zien.”
Blijven leren en uitdagen
Na veertig jaar is Alida nog lang niet klaar. “Zolang het werk uitdagend blijft, ga ik met plezier door.” Grote projecten vragen andere vaardigheden en houden haar scherp. “Ook digitaal moet ik blijven bijleren. Dat gaat soms met een kleine drempel, maar het hoort erbij.” Ze kijkt positief naar al die veranderingen. “De organisatie is volop in beweging. Soms denk ik: wat verandert er veel. Maar vaker zie ik vooral hoeveel er mogelijk is.”
